Hallo Joris (2)

Dinsdag 8 december. 2009.

Hee, ben ik weer.
Dit deel van de brief is een tijd later geschreven dan de eerste, niets gebeurd ondertussen, maak je maar geen zorgen, zo snel gaat verandering niet.
En daar wil het dan ook over hebben, verandering, ik ga jou hier niet vertellen hoe je moet veranderen, echter mee laten maken hoe ik er tegenover sta en mijn onkunde tonen inzage het onderwerp.
Ik heb veel dingen aan mezelf die ik wil veranderen, veel dingen die ik zou kunnen veranderen door iemand iets te zeggen, dingen die ik zou kunnen veranderen door juist dingen niét te zeggen.
Veranderingen in mijn levensstijl zoals de tijd dat ik opsta, dat is nu (ik ben zoals dat heet "in between jobs") rond twaalven, de hoeveelheid giftige stoffen die ik mijn lichaam in pomp (slecht voedsel, te veel alcohol) en ook de hoeveelheid tijd die ik besteed aan dingen die ik nu (nog) als nuttig categoriseer: trompetspelen, boeken lezen, schrijven, daar komt dan bij dat ik de tijd die ik besteed aan dingen die ik niet nuttig vind (gamen; films, anime, Amerikaanse komedie series kijken) ook wil veranderen, zoals je misschien begrijpt loopt dat evenredig met elkaar op. Het liefst zou ik mijn tijd nuttig besteden, zoals ik nu doe? Naar muziek luisteren, me in een deprimerende manier vervelen zodat ik maar een brief naar mezelf ga schrijven. Ohwell, ik schrijf tenminste. Ik hoop dat jij iets hebt aan al deze ervaring die ik op deze manier op doe.
Veranderingen in mijn gedachtegoed zoals dat ik meer respect voor mensen zou willen hebben met een andere mening, ja uiteraard, ik ga nu wel het gesprek aan en luister naar al hun idote redenen om geen totale eikel te lijken, maar in feite steken de tegenpartij en ik er dan uiteindelijk niets van op. Meningen blijven altijd meningen en zijn volstrekt oninteressant, denk ik heel vaak. Maar zodra iemand een onderwerp aansnijdt waar ik verstand van claim te hebben, heb ik opeens wel een superieure mening (taal, muziek en over alles wat de ouders vinden ^^*)
Ik zou ook wat minder willen nadenken, ja, ik neem aan dat het vanaf hier tot aan het moment dat mijn hersenen volgroeid zijn alleen maar meer wordt, wat was dat tot en met: 24? Het internet zegt van wel. (ook nog zoiets, ik ben gemiddeld een half uur per dag kwijt aan het kijken van al mijn abonnementen op videosite youtube.com.). Na mijn 24ste treedt dan, voor mijn hersenen althans, het fysieke verval in en word ik weer stommer? Cool.
Nu is dat alleen een nare opmerking als jij heel erg vroeg al Alzheimer hebt gekregen, in dat geval: excuseer, ik had zoiets niet op ons af moeten roepen. Zoniet: kop op, het was een grapje, je kan vast nog reuze goed nadenken voor iemand van veertig. Kijk, met nadenken heb ik eigenlijk niet zo'n probleem, dat kan ik ook helemaal niet bijster goed, overdenken wel. Te veel denken over iets futiels tot alle logische gevolgen en oplossingen weg beargumenteert zijn en je uiteindelijk met een totaal zwart-wit keuze opgezadeld zit waar je niet uit kan kiezen. Dat zou ik heel graag willen veranderen, blijkt dat: drinken, hoewel je dan minder gaat denken, niet de oplossing is, aangezien dat dan weer een probleem wordt waar je ook heel goed te veel over kan nadenken en uiteindelijk, oh ironie, ironie: meer gaat denken.
Wat is dan de oplossing? Ik weet het niet, hoewel, het meest voor de hand liggende 'je niet zo druk maken' is. Oh, okee... Ik begin er meteen aan? Ik hoop ernstig dat dit geen karaktertrekje is, maar eerder iets van mijn enigszins nog aanhoudende pubertijd.
Dit is hoe ik er tegenaan kijk; "joh, het zal wel iets van deze tijd zijn". Ik groei daar wel overheen, maar, is er dan uberhaupt wel spraken van verandering, ja, zoals ik nu tegen jou praat en hoe jij daarover denkt, daar zit een wereld tussenin, maar als ik morgen wakker word ben ik nog steeds dezelfde Joris. Net zoals dat, toen jij gisteren ging slapen je hetzelfde bent als dat je nu bent en toch zijn wij verschillend. Waar zitten die punten in je leven en als ze er niet zijn en het geleidelijk gaat (d'uh) dan moet je zoiets toch kunnen invullen naar je eigen smaak?
Elke keer als ik iets bedenk wat ik wil veranderen en ik me soort van positief voel over de toekomst spreek ik met mezelf af dat ik dat dan ook écht ga doen. Wat zal ik me er in storten en er veel tijd aan gaan spenderen. Totdat ik weer wakker word en nog steeds gewoon mezelf ben.
Ik heb een poster in mijn kamer (niet opgehangen, want: geen ruimte. Hij ligt onder mijn bed) uit een reclamezuil gehaald met een quote van Wibaut erop: "Verandering komt zodra mensen het willen, eerder niet". Het klinkt intelligent, slimme man geweest die Wibaut, dus dat zal dan ook wel. Hij formuleert de zin zo, dat ik het niet oneens met hem kán zijn, maar wat dus wel ernstige gevolgen heeft voor hoe ik hier over nadenk. Als ik niet kan veranderen, betekent dat dat ik het niet wil? Hoe wil je iets meer, nog meer dan dat je het al wilt, als dat niet genoeg blijkt, kortom, hoe kweek je motivatie?
Ik zou het echt niet weten en... jij? Ik hoop het wel, tijd vinden voor de dingen. Dingen die het antwoord zijn op de vraag "Wat is voor jou belangrijk" buiten "lekker niets doen, luieren, een beetje hangen" om. Gemotiveerd zijn om die dingen tijd te geven, ik hoop dat jij het kan en hoe werkt dat dan? ... Injecteer je het?

*Mijn lievelings emoticon, gebruiken jullie dat nog? Oo ...