Dronkenbui, bs opschrijven,

Het is heel makkelijk eigenlijk.
In het deeg gaat meel, ei, water/melk, boter en suiker.
Laat je de suiker achterwege, wat krijg je dan? Juist. Brood, en daar doen we dan weer suiker op om het eetbaar te maken.
Tuurlijk, er zit ook fruit bij, maar de laatste keer dat ik een aardbei tegen de muur aansmeet, lang geleden dat wel (mooie vlek ook), bleef hij niet plakken. Gooi er niet minder dan helft suiker bij en zie het resultaat: de vlek wordt niet alleen substantieel moeilijker om te verwijderen, het blijft wel degelijk goed plakken. Pardon my French, maar als dat godverdomme niet al dente is, dan weet ik het eerlijk gezegd ook niet meer. Daarbij kan je de rest van die mix behalve als decoratie ook verkopen als jam. Want jam is niets anders de perfecte balans, 50/50 fruit en suiker en bedankt natuur voor dit godsgeschenk, daar komt dan nog een hoeveelheid suiker uit het fruit bij, druivensuiker.
Waar was ik; suiker, ja, en ei, meel, water (of het zij melk) en boter vormt: cake. Het beste nog als het wat harder is? langer in de oven? Het zal, meneer de Boer maakt ze, hoewel ik die van Meneer Heijn lekkerder vindt, maar goed, iedereen zijn persoonlijk voorkeur, verder bepaalt door hoe dichtbij vanuit ons bed de supermarkt zich bevindt; fijn hoe luiheid voor een groot deel onze smaak bepaald.
Koekjes, heerlijk met suiker, belegd met chocolade; suiker met een bittere smaak eraan om de zoete wat te doen afnemen, suiker aan de binnenkant met witte kleurstof en jawel: vanilline. Wat?
Volgens een anonieme (bedankt, Wim!) Belgische voedselgestoorde, met zeer waarschijnlijk biologisch zo dan niet vegetarische trekjes, wordt deze stof gewonnen uit kruidnagelbomen, in vanillestokjes zit deze stof ook, alleen, wel, nu... Dat is te simpel, als we onze vanille uit vanillestokjes gaan halen, waar is daar de lol aan? De volgende stap is honing uit stukken beton te extraheren, de wetenschappers werken er al jaren aan, laat de aids maar wachten, de bijen sterven immers uit, dit is nu even belangrijker. Maar.
Afdwalen is een groot woord, er is gewoon veel te vertellen over koekjes, elk onderdeel al honderden jarenlang geperfectioneerd en daarna weer intens vermoeilijkt door de wetenschap die beweerde dat het goedkoper kon, en: goedkoper kon het. Elk briljant stukje receptuur uit grootmoeders kookboek, of inmiddels: grootgrootmoeders kookboek, uit de oude doos zeg maar, kapot gemaakt met E nummers, die de gemiddelde hersenloze consument (hai) niets zeggen, zelfs een wiki zoekopdracht levert weinig op, althans, ik kan geen latijn. Ik praat nooit met doden, dus waarom zou ik in hemelsnaam die taal leren? Gemakszucht? Ha, zeker. Daar ben ik me ook van bewust, echter als ze zo nodig iets te zeggen zouden hebben, die oude romeinen, laat ze dan verdomme mijn taal leren, ik zeg altijd: eerst de taal leren, dan immigreren.
Ik heb één les Latijns gehad, een proefles welteverstaan zonder enige verplichtingen om daarna ook echt het vak te moeten volgen, werd ik verkocht met een mooi verhaal. Hoe het zou helpen met mijn Frans en is het niet grappig dat veel van onze woorden nu nog zijn gebaseerd zijn op oude Latijnse woorden, vervormd door het Frans en daarna wreed van alle schoonheid ontdaan door onze Germaanse voorouders, ja, inderdaad. Hilarisch. Ik moet zeggen, ik was een vol uur verkocht, tot ik thuis kwam en mijn broer me met de harde realiteit om de oren ramde: eindeloos woorden stampen waar je verder dan de mogelijkheid hebben de naam van je studentensociëteit te kunnen vertalen en er af en toe wat aan hebben in een dronkenbui bij het opscheppen over je verbazingwekkende etymologische kennis niets aan hebt. Daarbij vinden deze twee dingen vrijwel op dezelfde plaats plaats, verspilling. Met een etymologisch woordenboek (5€ op een rommelmarkt) en een hekel aan ballen kom je er ook.