Hallo Joris (3)

Sashiburi dono.

Ai, te veel anime gekeken vandaag? Een nieuwe Shonen-ai serie, wacht laat maar, ik verwacht niet dat je dezelfde interesses hebt als ik, laat staan de terminologie van de mijne nog kent.
"Hee, lang niet gezien" was de eerste zin, verder: anime, Japanse animatie, shonen-ai: meisjes anime met enkel jongens. Mmhmm, ik weet het.
En toch zit ik ermee.
Ik hoop dat jij er uiteindelijk vrede mee hebt, een leuke jongen hebt en ergens in Medemblik woont (waar ligt dat in hemelsnaam, heb je ooit nog je topografische kennis opgevijzeld?). Ik zit er nog middenin, acceptatie. Ik heb het gevoel dat ik er alleen mee zit omdat andere mensen in mijn directe omgeving er potentieel mee zouden zitten, wat is er gebeurt met een eigen mening hebben en daarvoor gaan? Ik weet het, hmm, ken je de holocaust? Rond die tijd is het kennelijk doodgegaan.
Ik blijf het moeilijk vinden... schrijven als ik niet geheel depressief ben, tijdens dat soort dagen loopt mijn onderbewuste over en zit ik er zelf ook mee, nu moet ik er graven om de onderwerpen eruit te halen die het nodig maken dat ik af en toe mezelf zo'n moment van zelfreflectie gun. Sorry, jij dacht dat dit voornamelijk voor jou was? Ik ben er laatst achter gekomen dat mensen vanaf hun 23ste of 24ste pas redelijk over hun toekomst na kunnen denken, ik kan alleen maar gokken naar de nare dingen die ik mezelf nog wel zie doen, maar het blijft een mysterie, hoe jij over negentien jaar deze brieven leest. Ik moet dit sowieso vaker doen, ik besefte me vandaag (nadat ik een maandelijks publicerende manga twee maanden had gemist) hoe ongelovelijk snel deze tijd langs me heen vliegt en ik heb het gevoel dat als ik vaker tijd neem om achter de computer te schrijven ik het vast leg, voor eventjes, dat het allemaal weer een stukje behapbaarder wordt. Ik heb mezelf de laatste tijd totaal genegeerd, een nieuw boekje gekocht nu al drie weken geleden denk ik, en er staat naast een begroeting nog niets in. Zonde denk ik dan. Nu ik er over nadenk is er niets meer waard om tijd aan te besteden dan jezelf.
Waar wilde ik nog meer over praten, oh god ja, iets waar ik de laatste tijd mee zit: stel dat mijn smaak nu al vast ligt? Ik bedacht mij dat toen ik er achter kwam dat ik voor iemand die claimt actief bezig te zijn met zijn smaak op het gebied van muziek zeer weinig actiefs daaraan heb gedaan de laatste paar maanden. Sure, ik heb nieuwe albums gekocht van artiesten die ik al ken, maar echt nieuwe dingen ontdekt... Nee. Nou kan dat ook aan de inzet en moeite die ik er in stop liggen, maar feit is toch dat als ik daar geheel mee stop ik het gevaar loop vast te roesten. Zie dan maar als je veertig bent nog serieus genomen te worden op het gebied van muziek. Tenzij ik het natuurlijk ga studeren, hee, idee? Aan de ene kant heb je natuurlijk ook de Joris die zich geen zorgen maakt. Ik zie ook gerust wel dat in mijn smaak de grens van pop en kwalitatieve muziek vervaagt, als dat gebeurt: kan ik gerust mee gaan met de pop van over tien, twintig jaar. Als pop dan, nog steeds zo schaamteloos misbruik maakt van de ontwikkelingen in andere genres, maar ze dan zo brengt dat ze voor elke mongool behapbaar zijn tenminste. Gelukkig zie ik dat niet zo snel veranderen, de mens wordt alleen maar stommer, immers. Over stomme mensen gesproken, je herinnert je het misschien niet zo goed meer, maar ik zit er nu middenin, de kabinetsformatie van het eerste kabinet Rutte-Wilders. Ja, de mensen verantwoordelijk voor de jarenlange deportatie van alle moslims. Al heb ik het gevoel dat ik overdrijf, nu ik dit type, zul je je ongetwijfeld kwaad maken over waarom we dan met z'n allen niets gedaan hebben om dit te voorkomen. Een op de zes stemgerechtigde heeft op de rascistische-nationalistische PVV van Wilders gestemd, een op de zes mensen boven de achttien is dus voor de deportatie, nog een keer een op de zes durfde niet op hem te stemmen uit angst voor de reacties uit hun omgeving en de andere stemmers verschuilen zich achter thema's zoals de economie en het recht op pensioen. Wij Nederlanders, als er al zo'n volk is en een daarbij horend "gevoel" dan is dat angst. Je hoort men altijd zeggen dat wij zo'n nuchter volk zijn, stug, echte doorbijters. Dat is een schild, wij zijn doods- en doodsbang voor de veranderingen die de toekomst brengen, doodsbang voor de veranderingen die de mensen om ons heen kunnen brengen, zijn "echte gezelligheidsdieren", ik ken mijn buren niet, nog de mensen in de rest van mijn straat, in de bus heb ik mijn koptelefoon op en als iemand mij aanspreekt op straat pak ik alvast mijn portomonnee of oefen ik het praatje in mijn hoofd dat ik tegen de aangenomen dakloze zou gaan zeggen.
Het was onvermijdelijk dat er een herhaling zou plaats vinden van het antisemitisme, al noemen we het nu anti-islamitische sentimenten, als je iemand ouder dan zestig erop aanspreekt zat iedereen vroeger in het verzet. Echter, Nederlanders hadden ook weinig met Joden, je kon in Amsterdam een jood verraden voor f2,5o, een prachtig staaltje nederlanderschap. Je bent in 1 keer van je probleem af en je schiet er nog van op ook. Walgelijk. Maar goed, laten we hopen dat het mijn pessimisme is wat hier spreekt en dat jij je daar afvraagt wie de hel Wilders of laat staan Rutte zijn.
Volgende keer kom ik wel weer zeiken over mijn problemen in plaats van de politiek, dat is gelukkig minder vluchtig.

Joris (21)