Dag 13, 14

Spannend! De laatste keer dat ik laat kan zijn. Mijn computer is er weer helemaal bovenop en ik ben er klaar voor. Ik weet nog niet of ik doorga met de woorden die ik nu doe of ik dat ik er een paar oversla en begin bij 'begin'. Arm zou het eerste woord volgens mijn woordenboekje namelijk worden, en... dat is een enorm treurig woord om mee te beginnen? Maar aan de andere kant, zijn er nog genoeg leukere woorden die daarna komen om dat goed te maken gok ik.

Dag 13: Arglist.

Vaak gebruikt in een juridische context, daar betekent een arglist iemand opzettelijk leugens verkopen.
In een marketingtechnische context betekent het dus: reclame, verkooptrucs. Mensen beter laten voelen dan ze eigenlijk zijn of worden door de aankoop van een paar jeans bij jouw winkel. Individualisme is hip, iedereen is leuk en anders, niemand is gelijk en bovenal: het is tegenwoordig gewoon bij elke winkel in de Kalverstraat te koop.
Dag 14: argwaan.


Op zoek naar zwendelaars, bedriegers en ander tuig in de stad vind je je zelf al snel weer lopend richting de Kalverstraat. De reclames "Dit is het moment om je jezelf te zijn!", de monniken die Boeddhistische ramsj aanbieden, die ene oude gek die op de hoek met de Heilige weg doordeweeks "Jezus houdt van U" schreeuwt en ook tal van mensen, vaak in gekleurde hesjes met een logo die hun geld verdienen met het verkopen van ofwel kranten (de belofte van informatie) ofwel een goed doel (emotionele schuldaflossing). Fascinerend vind ik deze mensen. Niet per se omdat zij nauwelijks of niet feeling voor het goede doel of product hebben dat ze aanbieden; de tactiek is hetzelfde of je nou een krant verkoopt of hongerlijdende Namibiërs. Nee, ik heb respect voor ze omdat ze er goed in zijn. Deze mensen krijgen, als je lang met ze praat alles voor elkaar.


Ik stond te posten bij Muntplein, te wachten totdat één van de heren mij uit zou kiezen om tegen te praten. Hij was van Milieudefensie, dit is een transcriptie van hoe het gesprek ongeveer ging:

Verkoper: "Meneer, laat u wel eens uw ijskast open staan?"
Ik: "Zou kunnen, interessante openingsvraag: wat ben je aan het verkopen?"
Verkoper: "Inderdaad, dat doe je niet, en weet u waar ze dat nog wel doen?"
Ik: "Je gaat het toch niet hebben over supermarkten? ... De Albert Heijn en de C1000 doen dat trouwens ook niet meer, die hebben nu van die glazen kasten om hun schappen staan.
V: "Inderdaad, supermarkten, en dat klopt ook meneer, heel goed. U bent wel op de hoogte, daar heeft onder andere milieudefensie voor gezorgd. Bent u bekend met milieudefensie?"
Ik: "Nee, maar het is dus een stichting of organisatie die het werk van de overheid doet?"
V: "Hoe bedoelt u? Milieudefensie is inderdaad een organisatie maar wij doen juist werk dat de overheid niet kán doen."
Ik: "Hoezo? Het is echt niet zo dat het niet wettelijk vast te leggen is dat bedrijven zorgvuldig met stroom moeten omgaan, daar heb je echt geen geld van mensen op straat van nodig."
V; "Ook lobbyen wij tegen het papierverbruik bij grote bedrijven, dit heeft al veel bereikt, zoals.."
Ik: "Jullie lobbyen? Jullie organiseren borrels, met hapjes en alles om stemmen te winnen voor moeder aarde? Apart. Ik dacht dat het geld dat ik zou geven wellicht naar manifestaties of 'infodagen' zou gaan, actief met het volk de wereld verbeteren zeg maar?"
V: "Nee, wat wij doen bevindt zich grotendeels bij bedrijven, zo zorgen we ervoor dat bedrijven een contract tekenen om minder stroom te verbruiken."
Ik: "Daar red je de wereld toch niet mee? Kunnen die bedrijven een hoge stroomrekening wat schelen, waar het er bij hun omgaat is dat zij met milieuvriendelijke marketing 'bij ons winkelen is groener dan aan de overkant' meer klanten binnenhalen die zich dan daar in plaats van bij de concurrent aan de bio-kip gaan verschansen."
V: "U bent tamelijk kritisch, dat zie ik graag, wij van milieudefensie"
Ik: "Staan morgenochtend voor de Albert Heijn om onze studie sociologie te betalen ook gewoon Volkskrantabonnementen te verkopen. Maar, daar gaat het allemaal niet om, waar het om gaat is dat ik je wel heel goed vind, mag ik je foto?"
V: "Sorry?"
Ik: "Ik ben een artikel aan het schrijven over straatverkopers, superinteressant vind ik ze"
V: "Oh, nou help jij mij, dan help ik jou. Zie je, ik moet nog wat mensen hebben vandaag"
Ik: "Anders krijg je je bonus niet? Nou ja, vooruit. wat is de minimuminzet?"
V: "Kijk, Milieudefensie doet bijvoorbeeld ook aan deze 'ja/nee', 'nee/nee'poststickers, ziet u? Papierverspilling is iets dat"
Ik: "jaja, ik ben al om, ik wil alleen je foto. Waar teken ik?"

--
Wat hij vergat is dat ik dit werk ook een dag heb gedaan en dus weet dat ik telefonisch altijd kan cancelen. Hahá!

Dag: 11, 12.

Ja, punctualiteit is inderdaad nog iets waar ik aan kan werken. Maar: in mijn verdediging, ik heb geen internet thuis want mijn computer doet moeilijk. Dus. Had je wat? Oh, gaan, we? Okee, hier! En daar!

-Kapow!-

Anyways:

Dag 11 was het woord Arend en nu wil het toeval dat het mij niet gelukt is om in de binnenstad van Amsterdam een arend te spotten. Ik bedacht me te laat dat op de voorkant van het Duitse consulaat natuurlijk een adelaar staat en dat dat in feite hetzelfde beest is. Als goedmaker:
Meeuwen! Ook leuk? Context: mijn bovenbuurvrouw verdenk ik ervan deze een keer toen niemand thuis was in het trappenhuis geplakt te hebben. Ik vind het... interessant. Ik weet niets van haar, behalve dat het internet dat ik van haar 'leen' XOXOXO heet, wat Internets is voor 'hugs and kisses'. Misschien doet ze aan yoga en drinkt ze kamillethee. En houdt ze van meeuwen. Heel erg veel. 's Avonds (dit weet ik toevallig) als haar man weg is op zakenreis naar Amerika (dat doet ie vaak) (en vanaf hier wordt het weer interpretatie:) huilt ze zichzelf in slaap onder de kalmende geluiden van een cd met meeuwengezang.

Dag 12!
Het woord was Argeloos, in retrospect een mooi woord omdat ik die nacht ook mijn fiets ben verloren. En iemand anders blijkbaar: een muiltje. Prachtig, dat mensen dat nog doen. Hulde! Mevrouw! Of meneer, we leven in moderne tijden. Mannen kunnen ook schoeisel op straat verliezen.
Vandaag is het woord: arglist. Geen probleem, ik moest het ook opzoeken:

arglist v/m

1. (juridisch) het plegen van bedrog of misleiding

   Volgens M. Anistius Labeo is arglist (dolus) iedere doortraptheid, leugen of kunstgreep, aangewend om een ander om de tuin te leiden, te misleiden of te bedriegen.^[1]

Dag 10: arbeid

Typisch, dan ben je aangenomen tot de blog waar je bij wilde horen, de eerste dag na dat je dat hebt gehoord vergeet je je camera en spontaan het woord vand e dag. Sowieso was dat been thema vandaag: verlies. Men heeft het misschien gezien anade hoeveelheid tikgfouten (die ik gewoon ga laten staanm): ik tik dit zonder lenzen in, die ben ik beide kwijt. Mijn zicht is verdwenen en net fietste ik dus zonder ogen en oren (Sennheiser HD koptelefoon op vol volume) door de stad, met maar twee ruzies tot gevolg. Ik heb ze beide moeten uitschelden met hun moeder om de ruzie tot een goed einde te volbrengen. Reeds kwam ik er vanavond achter toen ik weer thuis was da het woord van de dag 'arbeid' was, daar kon ik wat mee: te goedkoop zou een postbode of trambestuurder fotograferen zijn. Vies zou zijn: ter commentaar op Occupy Amsterdam. En ja hoor.
Zonder camera dus met mijn mobiel genomen, een lelijke foto, van een nnietszeggende gebeurtenis die werkelijk niets meer toevoegt dan bijdragen aan de statusquo en de instandhouding van een lang verloren hippie cultuur. Wat daar vorige week gebeuerde: overal waar je stond werd je hoe dan ook dood gegooid met politiejk debat. Nu: het toppunt van anti was dat iemand vrijwiliig opde grond werd gedrukt en werd gekieteld. Gekieteld! Waar is ons engagement gebleven, zijn we dan echt zo makkelijk onze woede verloren? En moeten we dan, in plaats van daar staan en faken dat we nog nut hebben niet gewoon weer an het werk?

Dag 9: April

Op de lengte van
de lente loopt april
op weg naar iets
op de weg van iets
naar niets. Weggaan
is het enige dat ze
weet en kan.

Dag 6, 7 en 8.

Typisch. Ik had bedacht dat ik een bar zou fotograferen voor het woord 'apotheek', echter: dan vergeet je met je lamme hoofd je sd-kaartje thuis, dus die kan ik ook slechts van mijn toestel afhalen als ik eindelijk een kabel heb. (max?)

Dag 7 en 8 waren uiterst symbolisch, nou ja, wacht nee. Dag 7 was dat, dag 8: niet zo. Het zevende woord dat ik zou doen zou het einde zijn van mijn testweek, de dag ook dat ik mijn werk zou opsturen volgens de planning. Het woord was Appèl, een weinig gebruikt woord, maar deze dag zou ik dus tegelijkertijd een appèl doen aan de blog om mij in hun warme midden te ontvangen. Dat werd niet toen, maar dus vandaag. Maar ach, dat is hoe de dingen gaan.

Dag 7 Appèl:

Logischerwijs niet zo sprankelend als het vorige woord, het woord Appel is het woord dat erna staat. Elke keer als ik terug naar Noord fiets om bij mijn ouders langs te gaan is dit een bron van irritatie: een soort creche, of basisschool waar dit op staat gespoten. Noord kent vele hele goede graffitikunstenaars die uitstekend werk leveren, maar dit is wel erg treurig. Ik vind het mooi hoe de vrouw als een soort kabouter uit haar huisje naar de doodenge appels lijkt te kijken.

Dag 8: Appel:

Dag 4 en 5.

Ik denk dat ik het ga halen. Zeven dagen, de zesde dag ga ik mij aanmelden en mijn portfolio online zetten. Ik begin benieuwder te worden naar wat ze zullen zeggen en ben reeds alle zelfvertrouwen kwijt. Poe! Zit dat niet meer in de weg, dat scheelt!

Dag 4 is ingewikkeld geweest, 'antislipband' roept bij mij veel, maar onsamenhangende, vormen van symboliek op. Op een moment in de avond vond ik op een boot waar ik was een gezicht dat het perfect uitbeeldde, echter het lichaam aan het gezicht was ernstig onder invloed en kon niet meer omhoog komen om met mij de foto ergens te gaan nemen op het dek. Ik had altijd nog de foto die je hier boven ziet, maar om 1 of andere reden doet hij het niet voor mij. Ik wilde denk ik ook de rolband fotograferen, maar dat is niet goed gelukt op andere foto's die ik snel nam tijdens het afrekenen. Toen kwam er dus dat gezicht, dat wellicht een hele mooie foto heeft opgeleverd toen zij haar gezicht in dat van iemand anders perstte. Maar deze foto staat enkel op de camera en niet op mijn kaartje, daar heb ik nog een kabel voor nodig. We zullen het dus voorlopig met een ananas moeten doen en een fles wijn die liefde en begrip uitdraagt. Die ik overigens, zeker in het formaat waarin Google hem perst zum kotsen vind. Ik weet niet of het verstandig is deze uberhaupt hierop te laten staan. Kak zeg.

Foto 2!
Hier ben ik wel tevreden over, het is tof dat zowel de straat zichtbaar is, als het bord, dat duurde even voordat ik door had hoe ik dat voor elkaar kreeg. Het woord hiervoor is: 'antwoord'.
Het antwoord is deze keer niet te vinden in de foto maar in wat ik nu ga zeggen:
NEEEEHEEE! Proeven, dat is de vaardigheid die je met je mond uitoefent om smaken te ervaren. Dingen smaken lekker, dingen proeven niet lekker, tenzij je het ding ziet proeven en dat lekker vindt. Maar dan ben je in mijn ogen gewoon raar. Taalpurist? Nee, het betekent gewoon werkelijk iets totaal anders. Vergelijk: "Zij ruikt de koffie, wat een lekkere geur", "zij geurt de koffie, wat een lekkere ruik". De tekst op de foto zou dus betekenen dat de thee de binnenkant van de mond die hem opdrinkt proeft en dat vind ik een walgelijke gedachte.
Morgen is het woord 'apotheek'.

Dag3: antenne.

Ik was eerst verheugd, toen ik bij de Gall & Gall een nieuwe, goedkopere, huisrum zag staan. Nog goedkoper dan het huismerk 'players', dat kon alleen maar heel erg goed zijn. Hij is smakelijk, een beetje chemisch misschien; maar ach. Het allergrootste nadeel is denk dat ik nu zoveel hoofdplijn heb dat ik mezelf van een brug wil af gooien.

Gisteren was het woord antenne, ik heb twee foto's en kan niet kiezen.

1 2 Vandaag is het woord: antislipband. Wat?

Dag 1 en 2: anker en ansichtkaart.

Punctualiteit is iets waar ik nog aan kan werken. Dag 1 en twee zijn redelijk soepel verlopen. Ansichtkaart was een eitje, want ik zou er reeds eentje maken voor een actie omtrent het Crea2-gebouw voor Ons kritisch alternatief om daar iets mee te doen/te kunnen zeggen. Echter, dat vond ik wel een beetje saai om op het internet te zetten dus zijn het er twee voor vandaag. Yaaaaaay.
Het is nu laat, mensen gaan al naar hun werk, arme mensen.

Hier de foto's en dan ga ik slapen:
Dag1 Anker:Dag2 ansichtkaart:en de Ons-versie:Morgen: Antenne. Spannend!

IN KAPITALEN: WOORD VAN DE DAG – HERRIJZING

Nieuw! Hip! Foto's! Woorden! Allebei!

Het eerste woord, voor deze poging van 'het woord van de dag' project uit mijn Liliputter-miniwoordenboekje gaat zijn anker. Een woord dat ik uitgekozen heb omdat dit moment, vandaag een ankerpunt moet zijn voor de rest van het project bla bla bla. Uitermate symbolisch dus.

Anker, wat kan je daarmee: beeldspraak gewijs.

Veel, zo klinkt het, maar ook vraag me af hoe ik dat zonder echt heel naar te worden vastleg.

Heel makkelijk is natuurlijk een anker. Iets ingewikkelder is al het andere. Ik heb werkelijk geen idee wat ik moet, dan maar gewoon even wat woorden opsommen die in mijn hoofd een web maken met het woord anker, familie, vecht, boks, pijn. Haha, dat ging heel snel fout. Anker, boot, zonnebril, snor, mosterd. Huh? Mijn hoofd werkt in mysterieuze wegen. Anker, welkomstmat, koekjes, oma.

Kijk.

Daar kan ik wat mee, pudding, fruit uit blik, dat soort dingen. Het simpele leven als anker voor alles wat er werkelijk wel fout kan gaan maar wat we niet willen zien. Het anker als rookscherm, waarachter er geriskt wordt, gerummikubt en over de Telegraaf gepraat wordt alsof het waar is. Een verjaardag bij mijn oma. Maar hoe ga ik dat uitbeelden zonder dat ofwel mijn opa of oma jarig zijn en ik naar Soest kan (nu nog) om deze foto's te maken? Waar vindt men bejaarden, ik denk in het park.

De foto komt later vandaag.

Praag

Daar ga ik vandaag naar toe.

Ik had een paraplu met de tekst 'Köln ist ein gefuhl', als ik dat gevoel you (de y en de z yijn nog steeds omgedraaid op dit toetsenbord) moeten uitleggen dan was het 'nat'. Yowel in Köln als in München hebben we een verbayingwekkende hoeveelheid regen voorbij yien komen. Gister dus naar een museum geweest, yoals men dat dan doet. Als het regent. Eergister een fiets gehuurd overigens nu ik er aan denk. Dat is mooi, mensen verwachten het niet dat je ye van hun sokken rijdt als ye je aan yien komen met een toeristenfiets; naar het gigantische park geweest dat München rijk is en daar cider uit een pint gedronken, yodat ik mij toch nog wat mannelijk voelde temidden van de biermisbruikende Duitsers, toeristen en ander onverklaarbaar volk.

Ik heb dus als volgt, nu ik Duitsland verlaat 3 van de 4 yelf bedachtte medallies gewonen.
1. Bradwurst met sauerkraut gegeten
2. Schnityel gegegeten.
3. Iets uit een pint gedronken.
en helaas 4 niet: ik ben niet ins kino gegehen. : ((

Ik ga een trein halen. Tot snel internet.