Hallo Joris (1)

Ik zou graag de gelegenheid nemen om mezelf even voor te stellen, ik ben Joris, uit 2009. Ik ben nu twintig jaar, op het moment dat jij deze brief leest vind ik je, zoals dat dan heet: een oude zak. Veertig. Hoe ik het ook bekijk, dan ben je oud. Dan begint het Grote Wachten op het Einde. Ik wil met deze brief aan jou duidelijk maken hoe ik nu denk en doe en je een moment van zelfreflectie gunnen, veertig is namelijk ook de leeftijd dat mannen een baardje laten staan, een motor kopen en een veels te jonge partner nemen (althans, dat is hoe nu het cliché luidt over een mid-life crisis).

Zoals ik nu niets meer herinner van tien jaar geleden, ik niet meer weet wanneer ik precies in mijn leven naar Disney Land Paris geweest ben (Een pretpark in Frankrijk... bestaat dat nog? Zo ja, ik heb er goede herinneringen aan, ga er eens langs als je tijd hebt) of hoe vaak ik daar ben geweest. Twee keer, drie keer?
Feit is, we vergeten dingen die we op dat moment essentieel achten maar enkele jaren later een futiliteit blijken te zijn. "Opgegaan in de nevelen der tijd", zoals ik vaak quote uit een stripboek van mijn vader. Feit is ook, dat mijn hoofd verandert, ik vind dit, deze brief, een goed idee. Twintig jaar later, als ik mijn nieuwsgierigheid een beetje kan bedwingen tenminste, kan ik dit idee stupide (heb je die er al in zitten? Ik probeer momenteel actief het woord 'stom' te vervangen met 'stupide' om slimmer over te komen, bewust pretentieus doen is niet erg zo lang je er zelf om kan lachen?) vinden, kan het zelfs kinderlijk aan doen. Nee mammie, ik wil niet ouder worden!
Begrijp me niet verkeerd, dit is echt geen oproep om weer te gaan leven zoals ik nu doe, te denken zoals ik nu doe. Eerder een glimps uit een vergeten fotoboek, "kijk jongens, dit is hoe ik vroeger was, wat grappig eigenlijk en wat had ik het toen goed." "Het leven was zo simpel toen" en meer van dat soort melancholische overdenkselen. Naïef, denk ik dan. Ik wil niet dat jij later zo over vroeger denkt, het is altijd moeilijk, voilá het leven wordt misschien exponentieel ingewikkelder, maar: ik kijk nu ook zo terug op de puzzels die ik deed in de kleuterklas, terwijl je als nauwelijks ontwikkelde kleuter daar uren mee zoet kan zijn.
Ik weet dat jij, ik ken mezelf nu onderhand een klein beetje. (Ik heb zo'n acht jaar ervaring met denken, ik bedoel: voor je twaalfde jaar, kan je dat denken noemen?), het moeilijk gaat hebben met dat je ouder wordt. Geen nood, zoals een bijna-voormalige baas van mij vaak zei: "Het wordt vanzelf twaalf uur" doelend op dat de klok wel door tikt in het restaurant en de mensen vanzelf weggaan. Dit principe is ook toepasbaar op het menselijk leven, ingewikkeld als het lijkt, wordt je vanzelf oud en die verandering in lichaam, zorgt ook voor een andere kijk op dingen. Daar kan je weinig aan doen. Dit klinkt slim, voor iemand van mijn leeftijd, rustig maar: ikzelf ben nog helemaal niet klaar voor dit principe. Ik tracht nu handmatig alle verandering naar mijn eigen hand te zetten uit conformeer-angst, en probeer op allerlei manieren mezelf te onthouden van populaire gedachtes, wat dan weer leidt tot andere populaire gedachtes. Een soort van vicieuze cirkel van conformisme, non-conformisme, geen-isme en dan weer terug naar conformisme, dit alles is vermoeiend. Ik kan er maar geen vrede mee hebben dat mijn mening eigenlijk dood saai is, de enige reden dat ik af en toe dan zo alternatief (een eufemisme voor non-conformiteit) uit de hoek kan vallen is omdat ik natuurlijk gewoon de volgende gast in de straat ben. Verzet tegen een besef dat zich langzaam maar zeker aan me opdringt.
Ik heb een eigen smaak, alleen ontken ik die nog. Ik hoop dat jij eruit bent, steviger in je schoenen staat. Sowieso steviger in de schoenen staat, letterlijk gezien dan. Niet om je jaloers te maken, papzak, maar ik weeg nu zo'n 62 kilogram op 1,86 meter, ik ben er niet tevreden mee. Hoe kan dat vraag je, nadat je in de laatste jaren de snelheid van je metabolisme hebt zien afnemen totdat een bord spaghetti uit zichzelf sneller ontbindt, wel: ik kan vrijwel alles eten, alles. Soms moet ik daarna driftig naar de wc, maar: er komt niets aan mijn lichaam, ik blijf hetzelfde wegen. Al mijn hele leven vind ik dat ik te dun ben, veel mee gepest ziet u. Deze wond laat zich slechts helen als ik wat aankom, ergens rond de 26 jaar lijkt me het redelijk als het dan gelukt is, daarna zal het bergafwaarts gaan.
Of, -opwaarts 't is maar hoe je het bekijkt.
Waarschijnlijk ben je niet gaan sporten, tot mijn teleurstelling en gewoon vies dik geworden. Wel, daar gaan we iets aan doen, zodat we toch nog dat prachtige evenwicht kunnen bereiken van: "Nou ja, hij heeft dan wel wat vet hier en daar, maar hoe oud zei je dat hij was?". Het is nog niet te laat, ik ben denk ik nooit het type geweest voor harde fysieke arbeid, dus: wat je ook gedaan hebt deze afgelopen twintig jaar, je lichaam doet het nog wel goed genoeg om twee keer in de week wat oefeningen te doen. Weet je wat, dan spreken we nu af. Ga ik dat ook doen, nou ja, twee keer... dat vind ik... Misschien. Is dat niet wat veel? Laten we beginnen met één keer per week en dan zien we wel? Dan werken we als het ware naar elkaar toe.

Ik wil je nog wat dingen vertellen en/of vragen, maar ik ga nu douchen en dan naar de bioscoop. Naar een verfilming van een boek dat je ergens in je boekenplank zou moeten hebben staan? "De helaasheid der dingen" van Dimitri Verhulst. Een Vlaming, of... bestaat dat volk nog? Een Nederlander? Zijn ze dan eindelijk bij Nederland gekomen? Tjonge, ik kan niet wachten.