Als dit erdoor komt.

Dan word ik welhaast gedwongen om kritische vragen te gaan stellen bij de decaan over de kwaliteit van het onderwijs op de universiteit. Zie hieronder, een post-modern essay vandaag ingeleverd voor het vak 1916-heden.

Opdracht week 10 Oosterhoff. Joris van Wouden - 6336965

Postmodernisme: expressieve genreficatie.

In de werken van Oosterhoff is het verschil tussen inhoud en vorm een predominante conceptualisatie, het onderwerp wordt geprojecteerd tot een arbitrair cultureel fenomeen dat ervoor zorgt dat men de werkelijkheid als paradoxaal kan beschouwen. Men zou kunnen zeggen dat elke willekeurige hoeveelheid theorieën over de niet zozeer narratieve, maar eerder de neonarratieve manier van spreken, alleen maar meer beargumenteren dat de rol als participant van de schrijver een deconstructie zou moeten zijn van het tekstuele discours. Echter, meerdere proposities kunnen gedaan worden tegen de interpretatie van Oosterhoff’s poëzie als een weergave van een neonarratief paradigma. De maatschappij staat intrinsiek in dienst van gecontextualiseerd constructivisme. Dit, en de neodialectiek zou moeten betekenen dat een narratieve schrijversopvatting subcultureel en rationeel het onderbewustzijn aanspreekt. Als kunst zonder waarheid bestaat dan is dit vanuit een dialectisch nationaal paradigma, Sartre gebruikt de term ´dialectisch vermogen´ om zo tot een nadere bepaling van de presemantische paradox te komen. Het kapitalistische gedachtegoed over narratieve verhoudingen in de literatuur impliceert dat de zingeving dood is, maar alleen als Sartre´s kritieken op sociaal realisme aangenomen kunnen worden. Als dit niet het geval is, alleen dan kunnen we aannemen dat taal significantie tot de werkelijkheid vertoont.

De dialectische kijk en narratieve analyse van de modificatie van de post-moderne maatschappij is op zijn manier terug te leiden tot de massacultuur. Sociaalrealisme structureert hierbij het debat over de rol van de dichter als lezer. Het kan gezegd worden dat het bestaande model van neodialectisch nationalisme impliceert dat kunst inherent de mogelijkheid in zich heeft over te gaan tot sociaal commentaar, maar een deconstructivistische analyse geeft weer dat postconceptualistische dialectische theorieën voortkomen uit en onderhevig zijn aan klassenverschillen.

Vrij vertaald naar en geconstrueerd met behulp van ‘The post-modernism generator’ http://www.elsewhere.org/pomo/. Permanente link naar het Engelstalige artikel dat als basis diende: http://www.elsewhere.org/pomo/1680429749/