"Ik zeg Ham Kaas en dan zeggen jullie Tosti, Ham Kaas!" - Tosti!- "Ham Kaas!" -Tosti!-

"Okee, okee. Hebben jullie er een beetje zin in jongens en meisjes?" -Jaaaa- "Ik kan jullie niet horen!" -JAAAAAA-
Net als vroeger tijdens de poppenkast voorstelling wordt het publiek meegezogen in de stupiditeit die de jongen met de 'mic' voorstelt.
"Als Jan Klaassen komt moeten jullie het wel zeggen hoor, kindertjes. Dan ga ik nu even de andere kant op kijken" ... -Jan Klaaaassen!- "Wat zeggen jullie allemaal? Ik kan het niet zo goed verstaan" -JAN KLAAAASSEN!-

Ik ben dus bij een hiphopoptreden, meegenomen om een vriend te zien van de vriendin van een vriend van mij. Die overigens bevriend was met die vriend van zijn vriendin, vroeger, dus in feite is het ook een vriend van een vriend, van mij.
Als argumentatie om mij te overtuigen mee te gaan gebruikte hij: "hij praat heel erg monotoon" en "als jij niet komt, wat moet ik daar dan". Overtuigend genoeg, daarbij: ik had zin in iets om handen te hebben.

Bleek later dat zelfs: "ik leen je mijn vliegende motorfiets" weinig overtuigend was geweest, gezien hoe schandalig zuig het daar bij aankomst al was. Ik heb mij nog nooit in mijn leven, zó gedistantieerd gevoeld.
Verder: een rap voor de vrouwtjes. "Kom op, ik wil je ballen. Ja, we gaan lekker knallen". Met stip het gevoeligste nummer dat ik die avond daar heb gehoord.

Nu, die gast, oeps, verkeerde "Rkain", deze gast bedoel ik. MC Rkain: "dichter met rijms, muzikant op de beats (niet mijn woorden)". Hij heeft de woordenschat, studeert, heeft een afro, maar wat hij produceert aan hip-hop is vrij triest. Als in: het is best degelijk, goed te noemen zelfs. Als je het niet kan verstaan en daar bent om te kijken naar de mooie lichtjes. Hij rapt in als zijn vier nummers, volgens mij, ik kan het er bij een fout hebben, over dichters dit, dichters dat. Dichters schrijven, die 'spitten' niet. Verder kaart hij "de samenleving" (ik heb niet geturfd, maar ik denk dat dat woord minstens zes keer voorkomt) aan en probeert hij zich wanhopig te onderscheiden van de andere g's, door beter articulerend door het leven te gaan en lange woorden te gebruiken. Het enige wat daar de uitkomst van is, is dat hij niet over feestjes, tanga's en chickies rapt, maar het is nog steeds even onsamenhangend en incoherent.

ik geloof dat ze dit in de rapwereld een dis noemen, althans: een poging.

De man met de mic,
voor het gemak
noem ik 'm Mike,
kondigt je aan
en dat moment
is het eigenlijk al gedaan

Hij praat en hij spuit,
en er komt iets Engels uit:
Hij zegt "Kom op on stage
en doe je ding"
Ik denk: godverdomme man,
wat een zin.

Heel anders dan de andere.
Nee jij doet geen domme act.
je kijkt stoïcijns de zaal in
terwijl jij geen spier vertrekt.

De mensen kijken raar,
echter ik denk: respect.
Het duurt heel even maar
totdat je je mond open trekt.

(Hier huur ik dan zo'n gast met een hoge stem in)
"Als alles wat je rapt
zo poëtisch is.
Alles wat je rapt
zo prachtig metrisch is.
Wat doen je dan hier
met je rap?
Schrijf het leuk op
en houd je klep"

Een of ander ventje
kleedt zich anders dan de rest
"Kijk mij nou, een colbertje"
Is hij vroeger veel gepest?

Doet nu een leuke studie:
Culturele Antropologie.
Maar dat betekent echt niet

dat als je wat mooie woorden kent,
je dan ook betrokken bent
bij de maatschappij.

Je probeert het leuk,
echt waar, ik zie dat wel.
Je vervalt alleen te snel
in dat clichematige gedweil.

Al dat rappen over bitches,
al dat rappen over ho's.
Men zegt: "Rap, dat's net dichten"
Niet bij een talentenshow.

Dus.